چرا برخی دندان‌های ثابت روی ایمپلنت یک بخش صورتی مانند لثه دارند

با رفتن دندان، استخوان هم کم می‌شود

استخوان فکی که دندان را نگه می‌دارد، پس از از دست رفتن دندان به‌تدریج باریک‌تر و کوتاه‌تر می‌شود؛ این تغییر در ماه‌های نخست سریع‌تر است، اما ممکن است سال‌ها ادامه یابد. اگر دندان‌ها به دلیل بیماری لثه از دست رفته باشند، تحلیل استخوان معمولاً پیش‌تر آغاز شده است. زیر دندان مصنوعی متحرکی که سال‌ها استفاده شود نیز استخوان ممکن است همچنان تحلیل برود. نتیجه، فاصله‌ای است میان جایی که دندان‌ها باید باشند و لبهٔ بالایی استخوان باقی‌مانده.

اگر این فاصله زیاد باشد، تنها بلندتر ساختن دندان‌های روی ایمپلنت چاره نیست: دندان‌های خیلی بلند طبیعی به نظر نمی‌رسند و میان و زیر آن‌ها فضاهای تیره می‌ماند. بخش صورتی این فاصله را پر می‌کند. دندان‌ها طول معمول خود را حفظ می‌کنند و حجم ازدست‌رفتهٔ لثه و استخوان با لثهٔ مصنوعی جبران می‌شود.

حمایت لب و گفتار

دندان‌های جلویی بالا و استخوان اطرافشان لب بالا را از داخل نگه می‌دارند. وقتی استخوان تحلیل می‌رود، لب ممکن است به داخل فرو برود و خطوط میان بینی و دهان عمیق‌تر شوند. بخش صورتی کمک می‌کند دندان‌ها در جای درست قرار گیرند و بخشی از این حمایت بازگردد. اما سطح زیرین بریج ثابت باید قابل تمیز کردن باشد، بنابراین نمی‌توان لبهٔ پهنی را که در دندان مصنوعی متحرک لب را پر می‌کند در آن ساخت. اگر لب به حمایت زیادی نیاز داشته باشد، دندان مصنوعی متحرک متکی بر ایمپلنت هم بررسی می‌شود.

گفتار هم ممکن است تغییر کند. به‌ویژه در فک بالا، هوا ممکن است از فاصله‌های زیر بریج خارج شود و صداهایی مانند «س» و «ش» تغییر کنند. شکل بخش صورتی می‌تواند این فاصله‌ها را کم کند. جای دندان‌ها و بخش صورتی ابتدا با یک بریج موقت آزموده می‌شود و در این دوره ظاهر، جویدن، گفتار و تمیز کردن با هم ارزیابی می‌شوند.

بریج با بخش لثه و بدون آن

در بریجی که بخش لثه ندارد، دندان‌ها مانند دندان‌های طبیعی مستقیم از لثه بیرون آمده به نظر می‌رسند. برای این کار استخوان و لثهٔ کافی و ایمپلنت‌هایی لازم است که زیر دندان‌ها قرار گرفته باشند؛ این معمولاً وقتی ممکن است که استخوان کمی از دست رفته باشد یا با روش‌های تکمیلی بازسازی شده باشد. به بریج دارای بخش صورتی، بریج هیبریدی یا پروتز هیبریدی هم می‌گویند و وقتی به کار می‌رود که تحلیل استخوان بیشتر است. میان این دو، راه‌حل‌هایی هم هست که در آن‌ها دندان‌ها کمی بلندتر ساخته می‌شوند و بخش صورتی کوچک می‌ماند.

چه چیزی انتخاب را تعیین می‌کند

• سطح استخوان و لثه: فاصلهٔ میان جایی که دندان‌ها باید باشند و استخوان باقی‌مانده.
• لبخند شما: هنگام لبخند چه مقدار از لثهٔ بالا دیده می‌شود. خطی که بخش صورتی به لثهٔ طبیعی شما می‌رسد، باید حتی در لبخند پهن پشت لب بماند.
• حمایت لب: لب‌ها و نیم‌رخ صورت با دندان و بدون دندان چگونه به نظر می‌رسند.
• گفتار: آیا هوا از زیر بریج خارج می‌شود.
• تمیز کردن: آیا مسواک و ابزارهای دیگر به زیر بریج می‌رسند.

برای این ارزیابی از عکس‌های صورت و چیدمان آزمایشی دندان‌ها که در دهان امتحان می‌شود استفاده می‌کنند. جای دندان‌ها بر اساس صورت و لب‌ها تعیین می‌شود و جای ایمپلنت‌ها متناسب با آن برنامه‌ریزی می‌شود.

زیر بخش صورتی چگونه تمیز می‌شود

سطح زیرین بخش صورتی روی لثه تکیه دارد اما به آن نچسبیده است، از این رو در فضای باریک میان آن‌ها ممکن است باقی‌ماندهٔ غذا و پلاک جمع شود. به همین دلیل این سطح طوری طراحی می‌شود که مسواک و ابزارهای تمیز کردن به آن برسند. در خانه دست‌کم روزی دو بار مسواک زدن لازم است؛ برای زیر بریج و اطراف ایمپلنت‌ها می‌توان از مسواک بین‌دندانی، واترجت (دستگاه شست‌وشوی دهان) یا نخ دندان مخصوصی که از زیر بریج رد می‌شود استفاده کرد. در مطالعاتی که اطراف ایمپلنت انجام شده، مسواک بین‌دندانی و واترجت کمی بهتر از نخ دندان عمل کردند، اما تفاوت قطعی نبود و بیشتر مطالعات روی روکش‌های تکی بود؛ دادهٔ کمی دربارهٔ بریج‌های کل فک وجود دارد.

معاینه‌ها و باز کردن بریج پیچی

برای بریج‌های ثابت روی ایمپلنت معمولاً دست‌کم هر شش ماه یک بار معاینه توصیه می‌شود، و اگر تمیز کردن در خانه دشوار باشد یا پیش‌تر مشکلی پیش آمده باشد، زودتر. در معاینه لثهٔ اطراف ایمپلنت‌ها، خون‌ریزی و سطح استخوان بررسی می‌شود؛ رادیوگرافی‌ای که هنگام نصب بریج گرفته می‌شود، مبنای مقایسه‌های بعدی است. دندان‌پزشک می‌تواند بریج پیچی را باز کند، تمیز یا تعمیر کند و دوباره ببندد. این کار در هر معاینه لازم نیست؛ معمولاً وقتی انجام می‌شود که تمیز کردن در خانه کافی نباشد یا مشکلی دیده شود، و هنگام بستن دوباره ممکن است پیچ‌ها تعویض شوند.

این محتوا صرفاً برای اطلاع‌رسانی عمومی است و جایگزین معاینه نیست.