اگر جایگزینی دندان از دست رفته را عقب بیندازید چه می‌شود؟

جای خالی همان‌طور نمی‌ماند

پس از کشیدن یا افتادن دندان، جایی که خالی می‌ماند مکانی بی‌حرکت نیست. دندان‌ها صاف می‌ایستند چون به همسایه‌های خود تکیه دارند و در فک مقابل با دندانی روبه‌رو می‌شوند. وقتی این تکیه‌گاه از بین برود، دندان‌های اطراف کم‌کم جابه‌جا می‌شوند. این جابه‌جایی درد ندارد و در آینه هم به چشم نمی‌آید؛ بسیاری تنها پس از چند ماه متوجه می‌شوند، وقتی غذا بعد از هر وعده در همان یک نقطه گیر می‌کند.

دندان‌های کناری به سمت فضای خالی کج می‌شوند

دندان‌های دو طرف، ریشه‌شان سر جای خود می‌ماند اما تاجشان به سمت فضای خالی خم می‌شود. هرچه کج‌شدگی بیشتر شود، تماس با دندان بعدی بازتر می‌شود و در آن گوشه هر روز غذا می‌ماند. نه مسواک به آنجا خوب می‌رسد و نه نخ دندان، بنابراین لثه راحت‌تر ملتهب می‌شود و روی سطح کج ممکن است پوسیدگی شروع شود.

دندان روبه‌رو بلندتر می‌شود

دندانی که در فک مقابل دیگر چیزی برای روی هم قرار گرفتن ندارد، همراه با استخوان خود آرام‌آرام به سمت فضای خالی می‌آید. از بیرون فقط بلندتر از همسایه‌هایش دیده می‌شود. خود دندان معمولاً سالم است، اما درست همان جایی ایستاده که دندان جایگزین باید بگیرد. برگرداندن آن به ردیف یعنی تراش دادن دندان، گاهی درمان ریشه و به‌ندرت کشیدن آن.

استخوان بدون فشار باریک می‌شود

استخوان فک شکل خود را از فشار جویدن می‌گیرد. همین که ریشه نباشد، آن ناحیه دیگر فشار نمی‌گیرد و هم از پهنا و هم از ارتفاع کم می‌شود. این تغییر در ماه‌های نخست از همه سریع‌تر است و بعد کندتر می‌شود، ولی به‌کلی متوقف نمی‌شود. اگر ستیغ استخوان بیش از حد نازک شود، معمولاً پیش از ایمپلنت به پیوند استخوان نیاز می‌افتد و یک مرحلهٔ درمان به دو مرحله تبدیل می‌شود.

جای خالی درد ندارد و هرگز خودش را یادآوری نمی‌کند؛ همین سکوت است که تغییرها را از چشم پنهان نگه می‌دارد.

جویدن به سمت دیگر منتقل می‌شود

وقتی جویدن در سمت فضای خالی سخت شود، دهان خودبه‌خود به سمت دیگر می‌رود. کمتر کسی این کار را آگاهانه انتخاب می‌کند و تنها بعدها متوجه آن می‌شود. سمتی که همهٔ کار را به دوش می‌کشد زودتر ساییده می‌شود و پرکردگی‌هایش بیشتر می‌شکند. در سمت بی‌کار برعکس، جرم دندان سریع‌تر می‌نشیند چون تمیز شدن طبیعی هنگام جویدن از بین رفته است. برخی افراد افزون بر این در مفصل فک و عضله‌های جونده احساس خستگی می‌کنند.

• گیر کردن غذا بعد از هر وعده در یک نقطهٔ ثابت
• متوجه شدن اینکه بی‌آنکه بخواهید فقط با یک سمت می‌جوید
• نخ دندانی که همیشه در همان فاصله پرز می‌دهد یا گیر می‌کند
• دندانی در فک مقابل که از دندان‌های کنارش بلندتر دیده می‌شود
• لثهٔ اطراف فضای خالی که هنگام مسواک زدن خون می‌آید

هرچه انتظار بیشتر شود، مراحل درمان بیشتر می‌شود

تا وقتی جای خالی تازه است، کار معمولاً یکی است: دندانی دوباره سر جایش می‌نشیند. اما اگر همسایه‌ها کج شده باشند، دندان روبه‌رو پایین آمده باشد و ستیغ استخوان باریک شده باشد، اول باید زمین را آماده کرد. آن وقت صاف کردن دندان‌های کج با ارتودنسی، تراش دندان بلندشده و بازسازی استخوان هم اضافه می‌شود. هر کدام از این‌ها زمان خودش را می‌خواهد و درمان هم طولانی‌تر و هم چندمرحله‌ای می‌شود.

اگر همین حالا ممکن نیست

عقب انداختن دلیل‌های موجهی دارد: ترس از درمان، فشار کار و سفر، درمان دیگری که در جریان است، بیماری لثه که باید اول مهار شود. هیچ‌کدام از این‌ها کوتاهی نیست. آنچه کمک می‌کند این است که فضای خالی به‌جای فراموش شدن زیر نظر بماند. اگر در آغاز با رادیوگرافی یا عکس ثبت شود، معاینهٔ شش ماه بعد نشان می‌دهد که واقعاً چیزی جابه‌جا شده است یا نه. در طول انتظار هم یک پروتز موقت می‌تواند جا را باز نگه دارد.

Bu içerik genel bilgilendirme amaçlıdır ve muayene yerine geçmez.