مروری کلی بر درمان ایمپلنت
درمان ایمپلنت با هدف حمایت از عملکرد و ظاهر، از طریق جایگزینی دندانهای ازدسترفته با ریشههای مصنوعی قرارگرفته در استخوان فک و دندانهای پروتزی ساختهشده روی آنها انجام میشود. این درمان را میتوان در شرایط مختلف، از دسترفتن یک دندان تا از دسترفتن چند دندان، بررسی کرد.
در روند درمان، بررسی ساختار دهان و فک، سلامت لثه، میزان استخوان و وضعیت عمومی سلامت اهمیت دارد. این ارزیابی به تعیین مناسببودن ناحیه مورد نظر برای کاشت ایمپلنت و نیاز احتمالی به اقدامات تکمیلی کمک میکند.
میتوان گزینههای مختلف پروتزی مانند روکش، بریج یا پروتز متحرک را روی ایمپلنت برنامهریزی کرد. هدف، حمایت از عملکرد جویدن، جلوگیری از درمان غیرضروری دندانهای مجاور و ایجاد راهحلی سازگار با ساختار موجود در دهان است.
برنامهریزی برای هر فرد بهصورت جداگانه انجام میشود؛ تعداد دندانهای ازدسترفته، وضعیت استخوان و لثه، رابطه بایت، عادات بهداشت دهان و انتظارات بر رویکرد درمانی تأثیر میگذارند. پس از معاینه و تصویربرداریهای لازم، گزینههای مناسب بهطور دقیق بررسی میشوند.
هدف درمان
این درمان گزینهای برای حمایت از مشکلات جویدن، گفتار و زیبایی ناشی از فقدان دندانهاست.
ایمپلنت چیست؟
ساختاری شبیه ریشه مصنوعی است که داخل استخوان فک قرار میگیرد و هدف آن بر عهده گرفتن نقش ریشه طبیعی دندان است.
در چه مواردی از فقدان دندان بررسی میشود؟
در صورت مناسببودن شرایط، میتوان آن را برای فقدان یک دندان، چند دندان یا همه دندانها برنامهریزی کرد.
گزینههای پروتزی
میتوان روکشهای ثابت، بریجها یا ساختارهایی برای حمایت از گیر پروتزها را روی ایمپلنتها قرار داد.
برنامهریزی اختصاصی
حجم استخوان، سلامت لثه، نظم بایت و وضعیت عمومی سلامت بر برنامه درمان تأثیر میگذارند.
اهمیت معاینه
ارزیابی بالینی و تصویربرداری به تعیین شرایط اجرای ایمپلنت و گزینههای جایگزین کمک میکند.
درمان ایمپلنت برای چه کسانی ممکن است مناسب باشد؟
مناسب بودن درمان ایمپلنت با ارزیابی همزمان ناحیه دندان ازدسترفته، وضعیت استخوان فک و لثه، امکان تداوم مراقبت از دهان، رابطه بایت، اطلاعات مربوط به سلامت عمومی و انتظارات فرد از درمان تعیین میشود.
افرادی که یک دندان خود را از دست دادهاند
اگر هدف، حمایت از ناحیه دندان ازدسترفته بدون انجام درمان روی دندانهای مجاور باشد، پس از معاینه میتوان روکش یا ترمیم تکدندانی متکی بر ایمپلنت را بررسی کرد.
افرادی که چند دندان خود را از دست دادهاند
در صورت ازدسترفتن چند دندان در یک ناحیه از فک، گزینههای ایمپلنت را میتوان برای حمایت از پروتزهای ثابت یا متحرک در برنامه درمانی در نظر گرفت.
افرادی که میخواهند گیر پروتز خود را افزایش دهند
اگر پروتز متحرک در دهان تمایل به جابهجایی داشته باشد و جویدن یا صحبت کردن را تحت تأثیر قرار دهد، در صورت وجود شرایط کافی میتوان ایمپلنتهایی را برای حمایت از گیر پروتز بررسی کرد.
افرادی که میتوانند مراقبت منظم از دهان را ادامه دهند
افرادی که میتوانند هر روز بهداشت دهان را رعایت کنند و در جلسات کنترل توصیهشده حضور یابند، برای پیگیری بلندمدت بافتهای اطراف ایمپلنت قابل بررسی هستند.
ساختار استخوان و محدودیتهای آناتومیک
با استفاده از تصویربرداری، حجم و تراکم استخوان در ناحیه ایمپلنت و ارتباط آن با ساختارهای آناتومیک مانند کانال عصبی، حفره سینوس و ریشههای مجاور بررسی میشود.
بایت و برنامه ترمیم
نحوه بستهشدن فکها، توزیع نیروهای جویدن، وضعیت دندانهای مقابل و قابلیت تمیز کردن پروتز برنامهریزیشده بهصورت همزمان ارزیابی میشوند.
مشکلات کنترلنشده داخل دهان
در صورت وجود بیماری فعال لثه، پوسیدگیهای نیازمند درمان یا نشانههای عفونت، ممکن است لازم باشد این مشکلات پیش از برنامهریزی ایمپلنت کنترل شوند.
شرایط عمومی مؤثر بر ترمیم
در صورت وجود بیماریهای سیستمیک کنترلنشده، مصرف برخی داروها یا عادتهایی که ممکن است بر روند ترمیم اثر منفی بگذارند، ممکن است انجام کار به تعویق بیفتد یا رویکردهای دیگری بررسی شوند.
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت میتوانند بر اساس ساختار استخوان فک و لثه، وضعیت سلامت عمومی، بهداشت دهان، ناحیهای که ایمپلنت در آن قرار میگیرد و اقدامات اضافی برنامهریزیشده متفاوت باشند. معاینه و تصویربرداری به ارزیابی این عوامل از پیش کمک میکنند.
ناراحتی موقت پس از جراحی
پس از قرار دادن ایمپلنت، ممکن است در ناحیه درمان درد، تورم، حساسیت، خونریزی خفیف یا کبودی ایجاد شود. شدت این عوارض به وسعت procedure و پاسخ ترمیمی فرد بستگی دارد؛ علائم غیرمنتظره یا رو به افزایش باید ارزیابی شوند.
عفونت و مشکلات ترمیم
ایجاد عفونت در محل جراحی یا ترمیم نشدن زخم مطابق انتظار میتواند بر درمان ایمپلنت تأثیر بگذارد. بهداشت دهان، سلامت لثه، شرایط سلامت عمومی و رعایت توصیههای مراقبتی پس از procedure در ارزیابی این خطر اهمیت دارند.
یکپارچه نشدن کافی ایمپلنت با استخوان
در برخی موارد، ایمپلنت ممکن است به میزان برنامهریزیشده با استخوان فک جوش نخورد یا در دوره ترمیم ثبات خود را از دست بدهد. مقدار و کیفیت استخوان، شرایط ناحیه ایمپلنت، نیروهای جویدن و عوامل فردی میتوانند بر این احتمال تأثیر بگذارند.
تأثیر بر ساختارهای آناتومیک مجاور
ناحیه قرار دادن ایمپلنت ممکن است به اعصاب، حفرههای سینوسی، ریشه دندانهای مجاور و دیگر ساختارهای آناتومیک نزدیک باشد. در موارد نادر، در صورت تحتتأثیر قرار گرفتن این ساختارها ممکن است بیحسی، گزگز یا مشکلات مرتبط با سینوس ایجاد شود؛ بنابراین برنامهریزی اهمیت دارد.
التهاب اطراف لثه و استخوان
ممکن است در اطراف ایمپلنت التهاب لثه یا تحلیل استخوان مرتبط با تجمع پلاک ایجاد شود. اگر این وضعیت زود تشخیص داده نشود، میتواند بر حمایت بافتهای اطراف از ایمپلنت تأثیر بگذارد؛ معاینات منظم و مراقبت مؤثر از دهان در مدیریت این خطر نقش دارند.
مشکلات مربوط به روکش و بایت
روکش، بریج یا پروتز روی ایمپلنت ممکن است شل شود، بشکند یا دچار سایش شود و هنگام جویدن نیز ناراحتی ایجاد شود. نیروهای بایت، عادت فشردن یا ساییدن دندانها و مراقبت از پروتز در ارزیابی این نوع مشکلات در نظر گرفته میشوند.
درمان ایمپلنت چگونه پیش میرود؟
درمان ایمپلنت شامل ارزیابی دقیق، کاشت جراحی، پیگیری روند بهبود و آمادهسازی پروتز مناسب برای قرارگیری روی ایمپلنت است. گستره درمان ممکن است با توجه به شرایط داخل دهان و روکش یا ساختار پروتزی برنامهریزیشده متفاوت باشد.
- 1
معاینه و تنظیم برنامه درمان
دندانپزشک با ارزیابی معاینه داخل دهان و تصویربرداریهای لازم، ناحیه ایمپلنت را برنامهریزی میکند. وضعیت استخوان، لثه، بایت و دندانهای موجود بررسی میشود و در صورت نیاز، اقدامات آمادهسازی پیش از درمان تعیین میگردد.
- 2
آمادهسازی سلامت دهان برای درمان
اگر پیش از ایمپلنت پوسیدگی، مشکل لثه یا عفونت وجود داشته باشد، کنترل آنها برنامهریزی میشود. در مواردی که به حمایت از استخوان و بافتهای نرم نیاز باشد، اقدامات تکمیلی نیز ممکن است در روند درمان گنجانده شوند.
- 3
قرار دادن ایمپلنت در استخوان فک
بدنه ایمپلنت با روش جراحی در ناحیه برنامهریزیشده قرار داده میشود. پس از انجام کار، محافظت از ناحیه، رعایت بهداشت دهان و مراجعه برای کنترلهای توصیهشده از سوی دندانپزشک، به پیگیری روند بهبود کمک میکند.
- 4
پیگیری بهبود و سازگاری با استخوان
در مدتی که انتظار میرود ایمپلنت با استخوان فک یکپارچه شود، معاینات کنترلی انجام میگیرد. در این دوره، وضعیت بهبود، سلامت لثه و بافتهای اطراف ایمپلنت ارزیابی میشود و زمان مرحله بعد بر اساس یافتههای بالینی تعیین میگردد.
- 5
آمادهسازی ساختار پروتزی
پس از آنکه ایمپلنت به اندازه کافی بهبود یافت، قالبگیری انجام میشود و روکش، بریج یا پروتز برنامهریزیشده آماده میگردد. ساختار پروتزی بهگونهای طراحی میشود که با دندانهای مجاور، خط لثه و بایت هماهنگ باشد.
- 6
پیگیری و ادامه مراقبت از دهان
پس از قرار دادن پروتز، وضعیت جویدن، بایت و دسترسی برای تمیز کردن بررسی میشود. برای سلامت بلندمدت ایمپلنت و بافتهای اطراف آن، انجام معاینات منظم و ادامه عادات توصیهشده مراقبت از دهان اهمیت دارد.
گزینههای جایگزین درمان ایمپلنت
گزینههای غیر از ایمپلنت با در نظر گرفتن تعداد دندانهای ازدسترفته، وضعیت دندانهای مجاور، ساختار لثه و استخوان، رابطهٔ فکی و انتظارات فرد بررسی میشوند. روش مناسب پس از معاینهٔ بالینی و تصویربرداریهای لازم تعیین میشود.
پل ثابت با تکیه بر دندانها
در این روش، از دندانهای دو طرف دندان ازدسترفته بهعنوان تکیهگاه استفاده میشود و فضای خالی با یک پروتز ثابت تکمیل میگردد. اگر آمادهسازی دندانهای مجاور برای پل مناسب باشد، میتوان این روش را بهجای ایمپلنت در نظر گرفت.
پروتز پارسیل متحرک
در این گزینه، دندانهای ازدسترفته با پروتزی جایگزین میشوند که قابلیت گذاشتن و برداشتن از دهان را دارد. در صورت از دست رفتن چند دندان، زمانی که درمان ثابت مناسب نباشد یا ترجیح داده نشود، میتوان آن را مطرح کرد.
پروتز کامل متحرک
این پروتز متحرک برای فکهای کاملاً بیدندان ساخته میشود و از لثه و بافتهای فک تکیه میگیرد. در بیدندانی کامل، میتوان بدون کاشت ایمپلنت آن را برای حمایت از جویدن و ظاهر در نظر گرفت.
پایش فضای خالی
بهویژه در ناحیهٔ خلفی، در برخی موارد فقدان دندان که تأثیر قابلتوجهی بر جویدن و رابطهٔ فکی ندارد، میتوان پایش فضای خالی را در نظر گرفت. در این روش، حرکت دندانهای مجاور، رویش بیشازحد دندان مقابل و سلامت دهان در معاینات منظم ارزیابی میشوند.
تصویربرداری دیجیتال و برنامهریزی در درمان ایمپلنت
در برنامهریزی ایمپلنت، علاوه بر معاینه بالینی، میتوان از ثبتهای داخل دهانی و تصویربرداری رادیولوژیک استفاده کرد. این روشها میتوانند به ارزیابی ساختار استخوانی ناحیه دندان ازدسترفته، ارتباط آن با دندانهای مجاور و فضای موردنیاز برای پروتز برنامهریزیشده کمک کنند.
رادیوگرافی پانورامیک یا در صورت نیاز تصویربرداری سهبعدی میتواند به بررسی حجم استخوان فک و محل ساختارهای آناتومیک مانند کانال عصب و سینوس کمک کند. نوع تصویربرداری بر اساس یافتههای معاینه پزشک و گستره اقدام برنامهریزیشده انتخاب میشود.
اسکن داخل دهانی یا ثبت قالبهای معمولی میتواند در طراحی روکش یا پروتز متکی بر ایمپلنت استفاده شود. این ثبتها همراه با بایت،排列 دندانها و ظاهر بافت نرم ارزیابی میشوند؛ تصمیم نهایی بر ارزیابی بالینی استوار است.
ارزیابی رادیوگرافی پانورامیک
این روش میتواند یکی از ثبتهای اولیهای باشد که به بررسی همزمان نمای کلی فکها، دندانهای موجود، ساختار ریشهها و نواحی دندانهای ازدسترفته کمک میکند.
تصویربرداری سهبعدی فک
در صورت نیاز، به ارزیابی عرض و ارتفاع استخوان و محل ساختارهای مهم آناتومیک در برشهای مختلف کمک کرده و اطلاعاتی برای برنامهریزی جراحی فراهم میکند.
اسکن داخل دهانی یا ثبت قالب
این روش میتواند به ثبت ارتباط ساختار برنامهریزیشده روی ایمپلنت با دندانها، میزان فضای موجود و اندازههای مربوط به طراحی پروتز کمک کند.
تحلیل مدل دیجیتال یا فیزیکی
با فراهم کردن امکان بررسی排列 دندانها، رابطه اکلوزال و موقعیت دندان برنامهریزیشده، از ارزیابی طراحی پروتز پشتیبانی میکند.
ثبتهای برنامهریزی جراحی
بررسی همزمان دادههای معاینه، تصویربرداری و قالبگیری به برنامهریزی موقعیت و زاویه ایمپلنت و فضای اختصاصیافته برای ساختار روی ایمپلنت کمک میکند.
روند بهبودی پس از درمان ایمپلنت
بهبودی پس از کاشت ایمپلنت ممکن است بسته به گسترهٔ درمان، وضعیت استخوان و لثه، شرایط عمومی سلامت و مراقبت از دهان، از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. توصیههای اختصاصی دندانپزشک، برنامهٔ تغذیه و برنامهٔ ویزیتهای پیگیری شما همیشه در اولویت هستند.
- 1
محافظت از ناحیهٔ درمان در روزهای نخست
پس از درمان، ممکن است در ناحیهٔ درمان حساسیت، تورم خفیف، کبودی یا خونریزی خفیف بهصورت تراوش مشاهده شود. تحت فشار قرار ندادن ناحیه، پرهیز از غذاهای سفت و رعایت روش مراقبت از دهان که دندانپزشک توصیه کرده است، به بهبودی کمک میکند.
- 2
بهبود بافتهای نرم
پس از دورهٔ اولیه، بافت لثه بهتدریج آرام میشود. مهم است هنگام جویدن به ناحیهٔ درمان فشار وارد نکنید، بهداشت دهان را بهآرامی ادامه دهید و در صورت وجود روکش یا ساختار موقت، دستورهای مربوط به استفاده از آن را رعایت کنید.
- 3
فرایند اتصال ایمپلنت به استخوان
فرایند یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان فک، بسته به فرد و ناحیهٔ درمان متفاوت است. حتی اگر در این دوره ناراحتی قابلتوجهی وجود نداشته باشد، باید ناحیهٔ ایمپلنت را از فشار بیشازحد محافظت کنید و ویزیتهای بالینی برنامهریزیشده را به تعویق نیندازید.
- 4
ساختار روی ایمپلنت و پیگیری بلندمدت
هرگاه دندانپزشک مناسب بداند، میتوان تاج، بریج یا پروتز برنامهریزیشده را روی ایمپلنت قرار داد. پس از آن، مراقبت منظم از دهان و معاینات حرفهای به پیگیری سلامت لثه و بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکند.
بهداشت دهان را با دقت ادامه دهید
ناحیهٔ درمان را طبق دستور دندانپزشک تمیز کنید و مسواک زدن و تمیز کردن بین دندانهای دیگر را نادیده نگیرید. پلاک تجمعیافته در اطراف ایمپلنت میتواند بر سلامت لثه تأثیر منفی بگذارد.
از ناحیه در برابر فشار بیشازحد محافظت کنید
بهویژه در دورهٔ اولیه، از وارد کردن فشار شدید جویدن با غذاهای سفت، چسبنده یا دارای پوسته به ناحیهٔ درمان خودداری کنید. رژیم غذایی خود را طبق راهنمایی دندانپزشک بهتدریج تنظیم کنید.
هنگامی که درد افزایش مییابد یا خونریزی ادامه دارد
اگر درد بهطور غیرمنتظره افزایش یافت، خونریزی متوقف نشد یا دوباره شروع شد، تورم بهتدریج بیشتر شد، یا بوی بد یا طعم بدی احساس کردید، با کلینیک خود تماس بگیرید.
هنگامی که در ناحیهٔ ایمپلنت احساس حرکت میکنید
اگر در ایمپلنت، ساختار موقت یا پروتز احساس لقزدگی داشتید، هنگام بستن دهان ناراحتی جدیدی ایجاد شد یا جویدن دشوار شد، برای ارزیابی به کلینیک مراجعه کنید.
عوامل مؤثر بر هزینه درمان ایمپلنت
هزینه درمان ایمپلنت ممکن است بر اساس تعداد دندانهای ازدسترفته، وضعیت استخوان فک و لثهها و روکش یا ساختار پروتزی برنامهریزیشده متفاوت باشد. هزینه دقیق پس از معاینه بالینی، تصویربرداریهای لازم و تدوین برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
ناحیه کاشت ایمپلنت و تعداد دندانهای ازدسترفته
برنامهریزی یک ایمپلنت برای جایگزینی یک دندان با بازسازی چند دندان ازدسترفته از نظر دامنه یکسان نیست. تعداد ایمپلنتهای مورد نیاز و شرایط آناتومیکی هر ناحیه بر دامنه برنامهریزی و اجرای درمان اثر میگذارد.
مقدار استخوان و مناسب بودن ناحیه ایمپلنت
ارتفاع، عرض و تراکم استخوان فک در ارزیابی ناحیهای که ایمپلنت در آن قرار میگیرد اهمیت دارد. اگر حمایت استخوانی کافی نباشد، ممکن است برای مناسبسازی ناحیه به اقدامات اضافی بازسازی استخوان نیاز باشد که میتواند هزینه را تغییر دهد.
سلامت لثه و آمادهسازیهای اضافی داخل دهان
در صورت وجود بیماری لثه، عفونت فعال، دندانهای نیازمند کشیدن یا سایر مشکلات دهانی مؤثر بر ناحیه ایمپلنت، ممکن است لازم باشد پیش از کاشت ایمپلنت به آنها رسیدگی شود. دامنه این آمادهسازیها میتواند بر هزینه کلی درمان اثر بگذارد.
نوع ساختار پروتزی برنامهریزیشده
ممکن است روی ایمپلنت یک روکش تکی، بریج یا ساختاری برای کمک به نگهداشتن پروتز متحرک برنامهریزی شود. تعداد دندانها، طراحی ساختار، فرایندهای آزمایشگاهی مورد استفاده و تطابق آن در دهان از اجزای مهم هزینه هستند.
نیاز به تصویربرداری، برنامهریزی و پیگیری بالینی
برای ارزیابی ایمن ناحیه ایمپلنت، ممکن است معاینه بالینی و تصویربرداریهای لازم انجام شود. بسته به پیچیدگی مورد، دامنه برنامهریزی دیجیتال، قالبگیری و کنترلهای دوره ترمیم میتواند متفاوت باشد.
نحوه قرارگیری دندانها و نیازهای زیبایی
نیروهای جویدن، موقعیت دندانهای مقابل و هماهنگی رنگ و فرم، بهویژه در نواحی قابل مشاهده، بر طراحی ساختار پروتزی اثر میگذارند. کار اختصاصی لازم برای هماهنگی با دندانهای طبیعی ممکن است در هزینه منعکس شود.
برآورد موقت قیمت
€۹۰۰ – €۴٬۵۰۰
این برآورد موقت، پیشنهاد قیمت قطعی کلینیک نیست؛ هزینه واقعی پس از معاینه و تدوین برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
قبل / بعد
سؤالات متداول درباره درمان ایمپلنت
هدف اصلی درمان ایمپلنت چیست؟
هدف درمان ایمپلنت ایجاد راهحلی برای جایگزینی دندانهای ازدسترفته است که از عملکرد جویدن و ظاهر حمایت کند. دندانهای پروتزی که روی ریشههای مصنوعی قرارگرفته در استخوان فک طراحی میشوند، با هدف هماهنگی با ساختارهای موجود در دهان ارزیابی میگردند.
آیا درمان ایمپلنت برای همه مناسب است؟
درمان ایمپلنت ممکن است برای همه به یک شکل مناسب نباشد. وضعیت استخوان فک، سلامت لثه، سلامت عمومی، رابطه بایت و عادات بهداشت دهان، همراه با معاینه و تصویربرداری، ارزیابی میشوند تا رویکرد مناسب فرد تعیین شود.
آیا در صورت نبود یک دندان میتوان ایمپلنت انجام داد؟
در صورت نبود یک دندان، درمان ایمپلنت یکی از گزینههایی است که میتوان آن را ارزیابی کرد. در صورت وجود شرایط مناسب، هنگام برنامهریزی برای ناحیه دندان ازدسترفته، وضعیت دندانهای مجاور، حجم استخوان و سلامت لثه نیز در نظر گرفته میشود.
چه گزینههای دندانی را میتوان روی ایمپلنت اجرا کرد؟
میتوان روی ایمپلنتها روکش، بریج یا ساختارهایی برای حمایت از گیر پروتز متحرک طراحی کرد. انتخاب روکش یا ساختار پروتزی بر اساس تعداد دندانهای ازدسترفته، سایر دندانهای موجود در دهان، نظم بایت و نیازهای فرد انجام میشود.
چرا پیش از درمان ایمپلنت تصویربرداری انجام میشود؟
تصویربرداری به ارزیابی ساختار استخوان و بافتهای اطراف در ناحیهای که ایمپلنت در آن قرار میگیرد کمک میکند. این بررسی امکان برنامهریزی دقیقتر شرایط کاشت، نیاز احتمالی به اقدامات تکمیلی و گزینههای درمانی جایگزین را فراهم میکند.
آیا مراقبت از دهان پس از درمان ایمپلنت مهم است؟
مراقبت از دهان پس از درمان ایمپلنت مهم است، زیرا به حفظ سلامت لثه و بافتهای اطراف کمک میکند. ادامه معاینات توصیهشده از سوی پزشک و حفظ عادات منظم بهداشت دهان، در پیگیری بلندمدت مورد توجه قرار میگیرد.
اگر مقدار استخوان کافی نباشد، آیا نمیتوان ایمپلنت انجام داد؟
ناکافی به نظر رسیدن مقدار استخوان لزوماً به این معنا نیست که امکان انجام ایمپلنت وجود ندارد. وضعیت ناحیه با معاینه بالینی و تصویربرداری بررسی میشود؛ در صورت نیاز، پزشک ضرورت اقدامات تکمیلی یا گزینههای درمانی متفاوت را ارزیابی میکند.
منابع پزشکی
مشاهده منابع پزشکی
بازبینی پزشکی توسط
Ahmet Metin Bal
رئیس پزشکان
مشاهده پروفایل پزشک
Nilufar Tulanova Şener
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشک
Eren Koluaçık
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشکآخرین بازبینی پزشکی: ۲۶ مرداد ۱۴۰۵