جراحی ارتوگناتیک

جراحی ارتوگناتیک برای افرادی بررسی می‌شود که رشد فک آن‌ها کامل شده است. این درمان ممکن است در شرایط زیر مطرح شود: عقب‌بودن یا جلوآمدگی قابل‌توجه فک پایین، تماس نداشتن دندان‌های جلویی به دلیل open bite، انحراف فک‌ها نسبت به یکدیگر، وجود عدم تقارن در خط فک همراه با نامرتبی دندان‌ها، دشواری در جویدن و گاز زدن، تأثیر موقعیت فک بر گفتار، تنفس دهانی و مشکلات تنفسی هنگام خواب.

مناسب‌بودن درمان پس از معاینه بالینی، تصویربرداری سه‌بعدی و بررسی مدل‌ها تعیین می‌شود. در ناهماهنگی‌های خفیف تا متوسط، ممکن است بدون جراحی و با درمان ارتودنسی نتیجه حاصل شود، بنابراین هر بیماری کاندید این درمان نیست.

1. ارزیابی و برنامه‌ریزی: معاینه بالینی، رادیوگرافی پانورامیک و سفالومتریک، توموگرافی سه‌بعدی و بررسی مدل دیجیتال انجام می‌شود. متخصص ارتودنسی و جراح فک و صورت، موقعیت جدید فک‌ها را به‌صورت مشترک برنامه‌ریزی می‌کنند.

2. ارتودنسی پیش از جراحی:排列 دندان‌ها به‌گونه‌ای تنظیم می‌شود که پس از قرارگیری فک‌ها در موقعیت جدید، دندان‌ها به‌درستی روی هم قرار بگیرند. این مرحله معمولاً طولانی‌ترین بخش درمان است.

3. مرحله جراحی: عمل تحت بیهوشی عمومی و از داخل دهان انجام می‌شود، بنابراین روی صورت جای برش باقی نمی‌ماند. استخوان‌های فک به موقعیت برنامه‌ریزی‌شده منتقل و با پلاک و پیچ‌های تیتانیومی ثابت می‌شوند.

4. بهبودی: تورم و تغییر حس در روزهای نخست، یافته‌هایی قابل انتظار هستند. تغذیه برای مدتی با غذاهای نرم ادامه پیدا می‌کند و ترمیم استخوان طی چند هفته پیشرفت می‌کند.

5. ارتودنسی پس از جراحی: بایت با تنظیمات دقیق تکمیل می‌شود و نتیجه با استفاده از دستگاه‌های نگهدارنده حفظ می‌شود.