Uczenie dziecka mycia zębów: czego się spodziewać w każdym wieku

Zacznij w dniu, w którym pojawi się pierwszy ząb

Mycie zaczyna się, gdy pokaże się pierwszy ząb, zwykle gdzieś około szóstego miesiąca, choć wcześniej albo później też jest normalne. Wystarczy mała, miękka szczoteczka dla niemowląt dwa razy dziennie, a kilka sekund już się liczy. Na tym etapie ważne jest nie to, jak długo to trwa, tylko to, że dzieje się codziennie. Wieczornego mycia nigdy się nie pomija.

Połóż niemowlę w poprzek na kolanach, z głową opartą o twoje kolano. Stamtąd widzisz wnętrze ust, a szczoteczka nie przychodzi z góry jako niespodzianka. Przecieranie dziąseł, zanim pojawią się zęby, jest nieobowiązkowe; prawdziwa praca zaczyna się od pierwszego zęba.

Ile pasty i co, jeśli zostanie połknięta

Pasty z fluorem używa się od pierwszego zęba, a ilość liczy się znacznie bardziej niż marka. Małe dzieci nie potrafią jeszcze wypluwać, więc część pasty trafia do żołądka. Dopóki ilość na szczoteczce jest mała, jest to spodziewane, a nie niepokojące. Połykanie ogranicza się, nakładając mniej pasty, a nie strofując dziecko.

• Od pierwszego zęba do trzeciego roku życia: odrobina pasty z fluorem wielkości ziarenka ryżu.
• Między trzecim a szóstym rokiem: ilość wielkości ziarnka grochu.
• Gdy dziecko umie już wypluwać, po myciu wypluwa pastę i nie płucze ust wodą, bo płukanie od razu zmywa fluor. Wcześniej nadmiar pasty ściera się czystą ściereczką.

Najpierw myje dziecko, potem dorosły

Dziecko w wieku przedszkolnym chce trzymać szczoteczkę i to pragnienie warto wspierać, bo tam buduje się nawyk. Jego kolejka nie liczy się jednak jeszcze jako czyszczenie. Kolejność jest prosta: dziecko myje, potem dorosły myje te same zęby od początku. Druga runda jest częścią mycia, a nie czymś do negocjowania.

W tej drugiej rundzie patrz ku tyłowi. Bruzdy na powierzchniach żujących trzonowców i językowa strona dolnych zębów bocznych to miejsca, na których samodzielne mycie dziecka najczęściej się urywa. Stanięcie za dzieckiem i lekkie odchylenie jego głowy do tyłu pokazuje te powierzchnie; przed lustrem oboje patrzycie na te same usta.

Sprawność rąk dojrzewa dopiero około siódmego, ósmego roku

Czterolatek potrafi włożyć szczoteczkę do ust, ale prowadzenie jej wzdłuż linii dziąseł małymi kółkami to inna umiejętność. U większości dzieci ta kontrola nie jest pełna aż do około siódmego, ósmego roku. Do tego czasu myje dorosły, a przez jakiś czas potem sprawdza. Przekazanie odbywa się stopniowo: dziecko co roku bierze na siebie odrobinę więcej.

Przy oporze kary i targowanie się zawodzą

Odmawianie szczoteczki jest częste między drugim a trzecim rokiem życia i zwykle mija. Groźby, kary i układy z nagrodami zamieniają mycie zębów w coś do dyskusji, a celem jest coś odwrotnego: stały krok, o który nikt się nie spiera. Trzymaj tę samą porę, miejsce i kolejność, na przykład piżama, szczoteczka, książeczka. W trudny wieczór skróć mycie, zamiast je pomijać. Pozwól dziecku wybrać kolor szczoteczki, licz na głos, zaśpiewaj coś; poczucie, że może wybierać, łagodzi sprawę.

We wczesnych latach prawdziwym zyskiem nie są lśniące zęby tego wieczoru, tylko dziecko, które bierze szczoteczkę, nie robiąc z tego bitwy.

Drobne szczegóły, które ułatwiają mycie

Po myciu opłucz szczoteczkę i zostaw ją do wyschnięcia w pozycji pionowej, a gdy włosie rozejdzie się na boki, wymień ją na nową. To, że po wieczornym myciu nie ma już nic poza wodą, sprawia, że to mycie w ogóle ma sens. Raz w miesiącu unieś dziecku górną wargę i obejrzyj linię dziąsła przy przednich zębach: matowe, kredowobiałe linie mogą tam być pierwszym znakiem próchnicy, więc pokaż je dentyście.

Ta treść ma charakter ogólnoinformacyjny i nie zastępuje badania.