Co to oznacza?
Szum to słyszenie dźwięku, choć nie ma dla niego źródła poza tobą. Ten dźwięk może powstać w każdym punkcie drogi słuchowej, nie tylko wewnątrz ucha. Szum nie jest więc chorobą sam w sobie; jest objawem. Pierwszym krokiem oceny jest badanie słuchu, bo spora część szumów idzie razem z ubytkiem słuchu, którego dana osoba nie zauważyła.
Szczegółem wyróżniającym ten objaw jest to, co zmienia dźwięk. Jeśli głośność albo wysokość szumu zmienia się, gdy zaciśniesz zęby, otworzysz usta tak szeroko, jak się da, albo obrócisz głowę, na plan pierwszy wychodzi połączenie między mięśniami żuchwy i szyi a drogą słuchową. Dźwięk pojawiający się i cichnący w rytm bicia serca to osobny obraz i każe szukać przyczyn w naczyniach krwionośnych.
Związek między stawem skroniowo-żuchwowym a szumem jest dobrze znany, ale łatwo go przesadnie rozdmuchać. Nie można powiedzieć, że leczenie żuchwy usunie szum. U części osób dźwięk staje się mniej dokuczliwy w miarę uspokajania się objawów ze stawu i mięśni; u innych dźwięk pozostaje taki sam. Dlatego kolejność jest taka: najpierw ocena laryngologiczna i badanie słuchu, potem szukanie udziału żuchwy.
Przy szumie kolejność wyznacza badanie słuchu; wśród tego, co zostaje po badaniu, są też przyczyny idące z tyłu nosa i ze stawu skroniowo-żuchwowego. Poniższe punkty przyglądają się tej drugiej grupie.
Możliwe przyczyny
Co pomaga w domu?
- W głośnych miejscach noś ochronniki słuchu; narażenie na hałas może zarówno wywołać szum, jak i go pogorszyć.
- W całkowicie cichym pomieszczeniu dźwięk słychać mocniej; cichy dźwięk tła może ułatwić zaśnięcie.
- Na badanie przynieś listę przyjmowanych leków; niektóre leki mogą pogarszać szum, ale żadnego nie odstawiaj z własnej decyzji.
- Nie stosuj z własnej decyzji kropli i suplementów zalecanych w internecie; nie ma leczenia domowego, o którym wyraźnie wykazano, że pomaga w szumie.
- Jeśli szum jest w jednym uchu i pojawił się nagle, zwłaszcza jeśli spadł też słuch
- Jeśli dźwięk pulsuje w rytm bicia serca
- Jeśli towarzyszą mu zawroty głowy, utrata równowagi albo drętwienie twarzy
- Jeśli zaczął się po uderzeniu w głowę albo po głośnym wybuchu
- Jeśli jest wydzielina z ucha, silny ból ucha albo gorączka
Najczęstsze pytania
- Czy leczenie stawu skroniowo-żuchwowego usunie szum?
- Takiej obietnicy nie da się złożyć. Związek między stawem skroniowo-żuchwowym a szumem jest dobrze znany, ale nie wykazano, żeby leczenie usuwało ten dźwięk. U części osób dźwięk staje się mniej dokuczliwy w miarę uspokajania się objawów ze stawu i mięśni; u innych nie zmienia się nic. Dlatego leczenia żuchwy nie planuje się z obietnicą usunięcia szumu.
- Do kogo zgłosić się najpierw?
- Pierwszym krokiem przy szumie jest ocena laryngologiczna i badanie słuchu, bo szum często idzie razem z niezauważonym ubytkiem słuchu. Mówienie o udziale żuchwy, dopóki ta ocena nie jest zrobiona, jest przedwczesne. Jeśli nic ze strony ucha tego nie tłumaczy, a dźwięk zmienia się przy ruchu żuchwy, przychodzi kolej na badanie stawu skroniowo-żuchwowego i mięśni żucia.
- Słyszę to bardziej w nocy; czy mój stan się pogarsza?
- Najczęściej nie znaczy to, że jest gorzej. Kiedy otoczenie cichnie, dźwięk powstający wewnątrz słychać wyraźniej, a w łóżku nie zostaje nic, co zabrałoby uwagę. Dźwięk, który staje się coraz głośniejszy również w ciągu dnia, który skupia się w jednym uchu, albo spadek słuchu mają natomiast inne znaczenie i wymagają oceny.
Ta treść ma charakter ogólnoinformacyjny i nie zastępuje badania na miejscu. Objawy różnych schorzeń nakładają się na siebie, a rozpoznanie można postawić wyłącznie klinicznie.