Co się dzieje, jeśli odkładasz uzupełnienie brakującego zęba?

Luka nie zostaje taka, jaka jest

Po usunięciu albo utracie zęba przestrzeń, która zostaje, nie jest stałą dziurą. Zęby stoją prosto, bo opierają się o sąsiadów i spotykają ząb w przeciwstawnym łuku. Kiedy to podparcie znika, zęby wokół przestrzeni zaczynają się przesuwać. Ruch jest powolny i bezbolesny i nie widać go w lustrze; wiele osób zauważa go dopiero po miesiącach, gdy jedzenie zaczyna zapychać się w tym samym miejscu po każdym posiłku.

Sąsiednie zęby przechylają się w przestrzeń

Zęby po obu stronach zachowują korzenie na miejscu, ale pochylają się koroną w pustą przestrzeń. Kiedy ząb się przechyla, jego kontakt z następnym zębem się otwiera, a jedzenie jest wciskane w ten klin przy każdym posiłku. Ani szczoteczka, ani nić nie sięgają tam porządnie, więc dziąsło łatwiej się tam zapala, a na przechylonej powierzchni może zacząć się próchnica.

Ząb naprzeciwko się wysuwa

Ząb w przeciwstawnym łuku, który przy nagryzaniu z niczym się nie spotyka, powoli przesuwa się w stronę pustej przestrzeni, niosąc ze sobą swoją kość. Z zewnątrz wygląda po prostu na dłuższy od sąsiadów. Sam ząb jest zwykle zdrowy, a jednak zajmuje dokładnie to miejsce, w którym miałby stanąć ząb uzupełniający. Przywrócenie go do linii oznacza wtedy jego opracowanie, czasem leczenie kanałowe, a sporadycznie usunięcie.

Kość zwęża się, gdy przestaje nieść obciążenie

Kość szczęki zachowuje kształt dzięki obciążeniu żuciem. Kiedy korzeń znika, ten odcinek wyrostka przestaje być obciążany i kurczy się i na szerokość, i na wysokość. Zmiana jest najszybsza w pierwszych miesiącach, a potem zwalnia, choć nigdy nie zatrzymuje się całkiem. Jeśli wyrostek zrobi się zbyt cienki, implant może najpierw wymagać przeszczepu kości, co zamienia jeden etap leczenia w dwa.

Brakuje tylko jednego zęba, a jednak luka wpływa na zęby sąsiednie, na ząb naprzeciwko i na kość pod nią.

Żucie przenosi się na drugą stronę

Kiedy żucie po stronie luki staje się niewygodne, jama ustna po cichu zaczyna faworyzować drugą stronę. Prawie nikt tego nie postanawia; po prostu łapiesz się na tym. Strona niosąca całą pracę ściera się szybciej, a jej wypełnienia częściej pękają. Na nieużywanej stronie z kolei szybciej odkłada się kamień, bo zniknęło naturalne czyszczenie przez żucie. Część osób zauważa też zmęczenie stawu skroniowo-żuchwowego i mięśni żucia.

• Jedzenie zapychające się w tym samym miejscu po każdym posiłku
• Łapanie się na żuciu po jednej stronie bez zamiaru
• Nić, która strzępi się albo zahacza za każdym razem w tym samym kontakcie
• Ząb w przeciwstawnym łuku, który wygląda na dłuższy od sąsiadów
• Dziąsło wokół luki, które krwawi przy szczotkowaniu

Im dłuższe czekanie, tym więcej kroków w leczeniu

Dopóki przestrzeń jest świeża, zadanie jest zwykle jedno: ząb wraca na miejsce. Kiedy sąsiedzi już się przechylili, ząb naprzeciwko się wysunął, a wyrostek się zwęził, trzeba najpierw przygotować grunt, żeby ten sam wynik był możliwy. Wchodzi wtedy ortodontyczne prostowanie przechylonych zębów, opracowanie wysuniętego zęba i odbudowa kości. Każdy krok potrzebuje swojego czasu, więc leczenie staje się i dłuższe, i wieloetapowe.

Jeśli uzupełnienie nie jest teraz możliwe

Są rozsądne powody, by czekać: lęk przed leczeniem, praca i podróże, inne leczenie już w toku, choroba dziąseł, która musi wcześniej ustąpić. Żaden z nich nie jest zaniedbaniem. Pomaga trzymanie luki pod obserwacją zamiast zapominania o niej. Jeśli lukę zapisze się na początku zdjęciem rentgenowskim albo fotografią, kontrola pół roku później pokazuje, czy coś naprawdę się przesunęło. Proteza tymczasowa też może utrzymać przestrzeń otwartą, gdy decyzja czeka.

Ta treść ma charakter ogólnoinformacyjny i nie zastępuje badania.