Czym jest kiretaż i czym różni się od usuwania kamienia?
W zdrowej jamie ustnej dziąsło ściśle przylega do zęba, a między nimi jest tylko kilkumilimetrowa szczelina. Gdy stan zapalny utrzymuje się długo, szczelina ta się pogłębia i powstaje kieszonka. Gdy kieszonka się pogłębia, nie docierają do niej ani szczoteczka, ani nić dentystyczna, więc bakterie wciąż się w niej gromadzą.
Usuwanie kamienia oczyszcza złogi nad widoczną częścią dziąsła. Kiretaż i wygładzanie korzeni sięgają w głąb kieszonki, aż do powierzchni korzenia. Powierzchnię korzenia się wygładza, a tkankę objętą zapaleniem usuwa, dzięki czemu dziąsło może ponownie przylgnąć do zęba.
Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Jamę ustną zwykle dzieli się na części, a leczenie kończy się podczas jednej lub dwóch wizyt.
Kiedy się ją rozważa?
Podczas badania mierzy się głębokość kieszonek, a zdjęcie rentgenowskie pokazuje poziom kości. Oba wyniki ocenia się łącznie.
- Dziąsła, które regularnie krwawią przy szczotkowaniu
- Głębokość kieszonek zmierzona podczas badania większa niż normalnie
- Cofające się dziąsła i zęby, które wydają się dłuższe
- Uporczywy nieświeży oddech lub nieprzyjemny smak w ustach
- Obniżony poziom kości wokół zębów widoczny na zdjęciu rentgenowskim
Po zabiegu i dalsza pielęgnacja
W pierwszych dniach można spodziewać się nadwrażliwości na ciepło i zimno; to normalne, bo powierzchnia korzenia została oczyszczona, i zwykle stopniowo mija. Normalne jest też, że dziąsła wyglądają na nieco bardziej cofnięte: gdy obrzęk wywołany zapaleniem ustępuje, widać rzeczywisty poziom dziąsła.
Sam kiretaż z wygładzaniem korzeni nie daje trwałego efektu. To, czy kieszonka znów się nie pogłębi, zależy od codziennej higieny w domu; szczególnie ważne jest używanie szczoteczki międzyzębowej lub nici dentystycznej.
Zwykle po kilku tygodniach planuje się wizytę kontrolną, aby ocenić efekt. Jeśli kieszonki się nie zamknęły, można rozważyć leczenie chirurgiczne.