Zęby mądrości: usuwać czy zostawić?

Dlaczego zęby mądrości sprawiają kłopoty

Zęby mądrości wyrzynają się zwykle między 17. a 25. rokiem życia i nie zawsze jest dla nich miejsce w szczęce. Gdy miejsca brakuje, ząb może pozostać zatrzymany w kości lub pod dziąsłem albo wyrznąć się tylko częściowo. Pod płatem dziąsła nad częściowo wyrzniętym zębem gromadzą się resztki jedzenia i bakterie, a szczoteczką trudno tam dotrzeć.

Kiedy usunięcie jest potrzebne

Usunięcie zaleca się, gdy dziąsło wokół zęba raz po raz ulega zapaleniu, gdy próchnica pojawia się w zębie mądrości albo w sąsiednim zębie, o który się opiera, gdy wokół niego powstaje torbiel albo gdy uszkadza korzeń zęba obok. W takich sytuacjach czekanie powiększa problem. Decyzję podejmuje się na podstawie zdjęcia rentgenowskiego, a w razie potrzeby tomografii.

Kiedy ząb mądrości może zostać

Ósemka, która wyrznęła się całkowicie, styka się z zębem przeciwstawnym, nie ma próchnicy i daje się doczyścić szczoteczką, pracuje jak każdy inny ząb. Zęby całkowicie zatrzymane, bez objawów i bez zmian na zdjęciu często się tylko obserwuje. Usuwania bezobjawowych zębów zatrzymanych wyłącznie na zapas nie zalecają wytyczne wielu krajów. Badania nie potwierdzają też poglądu, że zęby mądrości powodują stłoczenie zębów przednich.

Ryzyko zabiegu i kontrola

Po usunięciu zęba mądrości obrzęk, ograniczone otwieranie ust i kilka dni bólu są czymś normalnym. Rzadziej pojawia się ból związany z utratą skrzepu z zębodołu albo drętwienie dolnej wargi lub języka, zwykle przemijające. Ryzyko to zależy od odległości zęba od nerwu i od wieku. Jeśli ząb zostaje, kontroluje się go podczas regularnych wizyt, co pewien czas na zdjęciu rentgenowskim.

Ta treść ma charakter ogólnoinformacyjny i nie zastępuje badania.