شکل دندان و هماهنگی چهره: به چه چیزی نگاه می‌شود

چشم کل را می‌بیند، نه یک دندان را

وقتی به یک لبخند نگاه می‌کنید، چشم دندان‌ها را یکی‌یکی جدا نمی‌کند. خطی که لبهٔ دندان‌های بالا می‌سازند، مقدار لثهٔ پیدا هنگام خندیدن و نسبت دندان‌ها با لب پایین با هم خوانده می‌شوند. به همین دلیل دندانی که به تنهایی بی‌تناسب به نظر می‌رسد، اغلب در کل لبخند به چشم نمی‌آید. عکسش هم درست است: دندان‌هایی که اندازهٔ هر کدام جداگانه درست است، اگر خط لبه‌ها ناهموار باشد باز هم غیرطبیعی دیده می‌شوند. هماهنگی چهره بیش از هر چیز به خوانش همین کل بستگی دارد.

نسبت پهنا به بلندی دندان پیشین

دو دندان پیشین میانی فک بالا نمایان‌ترین بخش لبخند هستند و بحث تناسب بیشتر روی همین دو دندان است. آنچه سنجیده می‌شود پهنای پیدای دندان نسبت به بلندی آن است. در بیشتر افراد این نسبت بین ۷۵ تا ۸۵ درصد است، یعنی دندان کمی باریک‌تر از بلندی خودش است. هرچه عدد کوچک‌تر باشد دندان بلندتر و باریک‌تر دیده می‌شود و هرچه بزرگ‌تر باشد کوتاه‌تر و پهن‌تر. این یک مشاهده است نه عدد هدف: همین نسبت روی چهره‌های مختلف جور دیگری دیده می‌شود و از فردی به فرد دیگر فرق می‌کند.

• این نسبت پهنای دندان را با بلندی خودش می‌سنجد، نه با دندان کناری و نه با پهنای چهره.
• اگر لبهٔ لثه پایین‌تر باشد، بلندی پیدا کم می‌شود، نسبت بالا می‌رود و دندان پهن‌تر دیده می‌شود.
• سایش لبهٔ برنده را کوتاه می‌کند و همین نتیجه را می‌دهد: دندان به مربع نزدیک می‌شود.
• اگر نسبت دو دندان پیشین آشکارا با هم فرق داشته باشد، چشم پیش از شکل هر کدام همین را می‌بیند.

گوشه‌دار، گرد، مثلثی: تفاوت شکل

گوشه‌ها و خط‌های کناری، شکل دندان را می‌سازند. در شکل گوشه‌دار لبهٔ برنده صاف پیش می‌رود و گوشه‌ها مشخص‌اند؛ سطح تخت روی جلوی دندان پهن می‌ماند و دندان بزرگ‌تر دیده می‌شود. در شکل گرد گوشه‌ها نرم می‌شوند و دندان کمی کوچک‌تر و ملایم‌تر دیده می‌شود. شکل مثلثی نزدیک لثه باریک و کنار لبه پهن است؛ با این شکل ممکن است میان دندان‌ها نزدیک لثه فضاهای مثلثی کوچکی بماند. هر سه شکل در طبیعت دیده می‌شوند و هیچ‌کدام به تنهایی درست‌تر نیست.

خط میانی از کجا می‌گذرد

خط میانی، خط عمودی میان دو دندان پیشین بالاست و با وسط چهره سنجیده می‌شود. جابه‌جایی جانبی به اندازهٔ ۱–۲ میلی‌متر رایج است و بیشتر افراد آن را حتی در عکس خودشان نمی‌بینند. آنچه به چشم می‌آید چیز دیگری است: کج بودن خط. خط میانی که به کنار رفته اما عمودی مانده معمولاً دیده نمی‌شود، ولی خطی که به همان اندازه کج شده باشد فوری دیده می‌شود. انطباق کامل خط میانی بالا و پایین هم انتظار درستی نیست؛ در بیشتر افراد این دو از هم جدا می‌افتند.

پیوند دادن شکل به نوع چهره قاعده نیست

این فکر که به چهرهٔ گوشه‌دار دندان گوشه‌دار می‌آید و به چهرهٔ بیضی دندان گرد، از دیرباز در دندان‌پزشکی مطرح بوده و به طراحی یک نقطهٔ شروع می‌دهد. اما تناظری نیست که برای همه درست باشد: دو نفر با یک نوع چهره ممکن است شکل طبیعی دندان‌هایشان کاملاً فرق داشته باشد. اگر این پیوند مثل یک قاعده به کار برود، نتیجه بیشتر به یک الگوی آماده شبیه می‌شود تا به همین چهره. عکس‌های قدیمی خود فرد نقطهٔ شروع محکم‌تری است: شکل دندان پیش از سایش بیش از هر جدول نوع چهره حرف دارد.

جزئیاتی که در عکس به چشم می‌زند، هنگام حرف زدن اغلب دیده نمی‌شود؛ لبخند در حرکت خوانده می‌شود نه در یک قاب ثابت.

سایش شکل دندان را با گذر سال‌ها عوض می‌کند

لبهٔ دندان با گذر سال‌ها کوتاه می‌شود و شکل هم با آن تغییر می‌کند. هرچه بلندی کم شود، نسبت پهنا به بلندی بالا می‌رود، گوشه‌ها صاف می‌شوند و دندان به مربع نزدیک می‌شود. در همان مدت در حالت استراحت از دندان‌های بالا کمتر و از دندان‌های پایین بیشتر پیدا می‌شود. دندان‌قروچه، نوشیدنی‌های اسیدی و بالا آمدن اسید معده به دهان این روند را تند می‌کنند. اگر لبه به‌سرعت کوتاه می‌شود، شفاف می‌شود یا لب‌پر می‌زند، به دندان‌پزشک مراجعه کنید؛ بازسازی زودهنگام شکل یعنی برداشتن بافت کمتری از دندان. برای کسی که شب‌ها دندان‌قروچه دارد، محافظ شبانه یکی از گزینه‌هایی است که مطرح می‌شود.

Bu içerik genel bilgilendirme amaçlıdır ve muayene yerine geçmez.