مروری بر درمان ایمپلنت بدون فلپ
درمان ایمپلنت بدون فلپ روشی برای کاشت ایمپلنت است که میتواند بدون کنار زدن گسترده بافت لثه در ناحیهای که ایمپلنت قرار میگیرد انجام شود. هدف اصلی آن ایجاد تکیهگاه در استخوان فک با استفاده از ایمپلنتی است که ریشه دندان از دسترفته را شبیهسازی میکند تا پایهای محکم برای دندان پروتزی فراهم شود.
این روش را میتوان برای بازسازی یک دندان، چند دندان یا در شرایط مناسب، نواحی گستردهتر بیدندانی در نظر گرفت. بااینحال، عواملی مانند میزان و ساختار استخوان فک، سلامت لثه، محل ناحیه بیدندانی و سلامت کلی دهان، انتخاب روش را تعیین میکنند.
پیش از برنامهریزی، ناحیهای که ایمپلنت در آن قرار خواهد گرفت با معاینه بالینی و تصویربرداریهای لازم ارزیابی میشود. این بررسی به شناخت محل استخوان و ساختارهای آناتومیک، شناسایی خطرهای احتمالی و ارزیابی مناسب بودن روش بدون فلپ کمک میکند.
پس از قرار دادن ایمپلنت، روند بهبود و برنامهریزی پروتز بر اساس وضعیت داخل دهان فرد انجام میشود. معاینههای منظم، توجه به بهداشت دهان و رعایت توصیههای دندانپزشک برای حفظ سلامت بافتهای اطراف ایمپلنت اهمیت دارد.
روش بدون فلپ چیست؟
روشی جراحی در درمان ایمپلنت است که میتوان آن را بدون کنار زدن گسترده لثه انجام داد.
هدف اصلی
ایجاد تکیهگاه ایمپلنت در استخوان فک برای ترمیم پروتزی جایگزین دندان از دسترفته.
ارزیابی مناسب بودن
ساختار استخوان، سلامت لثه، ناحیه دندان از دسترفته و سلامت کلی دهان در معاینه ارزیابی میشوند.
نقش برنامهریزی
تصویربرداری و بررسی بالینی امکان ارزیابی ایمن ساختارهای آناتومیک در ناحیه ایمپلنت را فراهم میکنند.
آیا برای همه یکسان است؟
روش بدون فلپ ممکن است برای هر موردی مناسب نباشد؛ رویکرد درمانی بر اساس نیازهای فردی تعیین میشود.
مراقبت پس از درمان
بهداشت دهان، معاینههای توصیهشده و پیگیری منظم به حفظ بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکنند.
ایمپلنت بدون فلپ برای چه کسانی ممکن است مناسب باشد؟
مناسب بودن درمان ایمپلنت بدون فلپ با ارزیابی همزمان ویژگیهای استخوان و لثه در ناحیه دندان ازدسترفته، محل ساختارهای آناتومیک، سطح بهداشت دهان، وضعیت عمومی سلامت که میتواند بر ترمیم اثر بگذارد و هدف پروتزی تعیین میشود.
افراد دارای فقدان محدود دندان
در صورت نبودن یک دندان یا تعداد محدودی از دندانها، اگر شرایط ناحیه ایمپلنت کافی باشد، روش بدون فلپ را میتوان پس از معاینه و تصویربرداری ارزیابی کرد.
نواحی دارای حجم استخوانی ظاهراً کافی
این روش ممکن است در نواحیای مناسب باشد که عرض و ارتفاع استخوان برای قرار دادن ایمن ایمپلنت در محل برنامهریزیشده کافی است.
افراد دارای بافت لثه سالم
در افرادی که در ناحیه ایمپلنت التهاب فعال لثه ندارند و بافتهای اطراف پایدار هستند، میتوان گزینه درمان بدون فلپ را ارزیابی کرد.
افراد قادر به حفظ مراقبت از دهان
افرادی که میتوانند مراقبت منظم از دهان را ادامه دهند و برای پیگیری طولانیمدت ایمپلنت و پروتز در جلسات معاینه شرکت کنند، ممکن است برای این درمان ارزیابی شوند.
بررسی سهبعدی استخوان و آناتومی
با استفاده از تصویربرداری، حجم و تراکم استخوان و همچنین ساختارهای مجاور ایمپلنت، مانند سینوس، کانال عصبی یا ریشههای دندان، ارزیابی میشوند.
تحلیل فضای پروتزی و اکلوژن
محل ایمپلنت با بررسی ارتباط ناحیه بیدندانی با دندانهای مقابل، نیروهای جویدن و فاصله موردنیاز برای پروتز برنامهریزیشده تعیین میشود.
عفونت فعال یا مشکلات کنترلنشده لثه
اگر در ناحیه ایمپلنت عفونت، التهاب قابلتوجه یا مشکلات درماننشده پریودنتال وجود داشته باشد، ممکن است لازم باشد ابتدا این شرایط کنترل شوند.
استخوان ناکافی یا مرزهای آناتومیک نامشخص
اگر حجم استخوان کافی نباشد یا نتوان فاصله ایمنی از ساختارهای مهم آناتومیک را فراهم کرد، ممکن است روش بدون فلپ به تعویق بیفتد یا رویکرد دیگری در نظر گرفته شود.
خطرهای احتمالی درمان ایمپلنت بدون فلپ
خطرهای کاشت ایمپلنت بدون فلپ ممکن است بر اساس ساختار استخوان فک، ضخامت لثه، ویژگیهای آناتومیکی ناحیه ایمپلنت، وضعیت سلامت عمومی و گستره فرایند متفاوت باشد. معاینه و تصویربرداری برای ارزیابی مناسب بودن این روش و برنامهریزی جهت کاهش مشکلات احتمالی اهمیت دارد.
درد، حساسیت و تورم موقت
پس از فرایند ممکن است در ناحیه ایمپلنت درد، احساس فشار، تورم خفیف یا حساسیت هنگام جویدن ایجاد شود. شدت این عوارض میتواند بر اساس ناحیه تحت درمان و گستره عمل جراحی متفاوت باشد؛ علائم غیرمنتظره یا رو به افزایش باید ارزیابی شوند.
خونریزی و مشکلات مربوط به ترمیم لثه
هنگام کاشت ایمپلنت یا پس از آن ممکن است خونریزی محدود رخ دهد. ترمیم بافت لثه در برخی افراد ممکن است با حساسیت بیشتری پیش برود؛ در صورت ادامه خونریزی، قرمزی قابلتوجه یا ترشح، معاینه پزشک لازم است.
عفونت یا التهاب اطراف ایمپلنت
در طول ترمیم محل جراحی یا در دورههای بعدی ممکن است در بافتهای اطراف ایمپلنت عفونت و التهاب ایجاد شود. ناکافی بودن بهداشت دهان، به تعویق افتادن جلسات پیگیری و مشکلات موجود داخل دهان در ارزیابی این وضعیت اهمیت دارند.
جوشخوردن ناکافی با استخوان یا ثابت نشدن ایمپلنت
ممکن است ایمپلنت به میزان مورد انتظار با استخوان فک یکپارچه نشود. مقدار و کیفیت استخوان، نیروهای واردشده به ناحیه ایمپلنت، شرایط ترمیم و مراقبت از دهان میتوانند بر این فرایند اثر بگذارند؛ در چنین شرایطی ممکن است درمان اضافی یا برنامهریزی دوباره ایمپلنت مطرح شود.
عوارض مرتبط با نزدیکی به ساختارهای آناتومیکی
محل برنامهریزیشده ایمپلنت ممکن است به ساختارهای آناتومیکی مانند اعصاب، ریشه دندانهای مجاور یا حفره سینوسی در فک بالا نزدیک باشد. کمبود فضای استخوانی یا شرایط پیشبینینشده هنگام برنامهریزی میتواند خطر آسیبدیدگی این ساختارها را ایجاد کند؛ بنابراین ارزیابی با تصویربرداری اهمیت دارد.
بار پروتزی و تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت
اگر پروتز ساختهشده روی ایمپلنت با بایت هماهنگ نباشد یا ایمپلنت در معرض نیروهای بیش از حد قرار گیرد، با گذشت زمان ممکن است بافتهای اطراف تحت تأثیر منفی قرار گیرند. معاینات منظم به پایش تطابق پروتز و سلامت استخوان و لثه اطراف ایمپلنت کمک میکند.
روند درمان ایمپلنت بدون فلپ چگونه است؟
روند درمان ایمپلنت بدون فلپ با ارزیابی و برنامهریزی دقیق آغاز میشود و با قرار دادن ایمپلنت، پیگیری روند بهبود و آمادهسازی دندان پروتزی ادامه مییابد. گستره این فرایند ممکن است بر اساس یافتههای داخل دهان و ترمیم برنامهریزیشده متفاوت باشد.
- 1
ارزیابی بالینی و تصویربرداری
پزشک ناحیه دندان از دسترفته، بافتهای لثه و استخوان فک را معاینه میکند. با استفاده از تصویربرداریهای لازم، حجم استخوان، موقعیت ساختارهای آناتومیک و ناحیهای که امکان قرار دادن ایمپلنت در آن وجود دارد بررسی و بر اساس آن برنامه درمانی تنظیم میشود.
- 2
برنامهریزی موقعیت ایمپلنت
محل و جهت ایمپلنت در استخوان فک و رابطه آن با دندان پروتزی برنامهریزی میشود. در این مرحله، وضعیت بایت، دندانهای مجاور و نیاز ترمیم به پشتیبانی، همزمان ارزیابی میشوند تا رویکرد جراحی مشخص شود.
- 3
قرار دادن ایمپلنت
در ناحیه برنامهریزیشده، بدون کنار زدن گسترده بافت لثه، مسیر دسترسی مناسب آماده و ایمپلنت در استخوان فک قرار داده میشود. شیوه انجام این فرایند ممکن است بر اساس آناتومی ناحیه و برنامه درمانی متفاوت باشد.
- 4
بهبود و پیگیری
جوش خوردن ایمپلنت با استخوان و بهبود بافتهای اطراف پیگیری میشود. در این دوره، حفظ بهداشت دهان، تمیز کردن ناحیه درمان طبق توصیهها و مراجعه به جلسات کنترل برنامهریزیشده اهمیت دارد.
- 5
آمادهسازی و نصب دندان پروتزی
پس از ارزیابی بهبود، ترمیم پروتزی روی ایمپلنت برنامهریزی میشود. دندان پروتزی که بر اساس قالبگیری یا ثبتهای دیجیتال آماده شده است، از نظر زیبایی، گفتار و عملکرد جویدن بررسی و سپس نصب میشود.
- 6
کنترلهای بلندمدت
پروتز و بافتهای لثه اطراف ایمپلنت در فواصل معین ارزیابی میشوند. مراقبت منظم در منزل و کنترلهای حرفهای به کاهش تجمع پلاک و پایش سلامت اطراف ایمپلنت کمک میکنند.
رویکردهای جایگزین برای درمان ایمپلنت بدون فلپ
در جایگزینی دندانهای ازدسترفته با ایمپلنت، تکنیک جراحی و گزینههای ترمیمی با ارزیابی ساختار استخوان و لثه، محل دندان یا دندانهای ازدسترفته و سلامت دهان تعیین میشوند. هنگامی که رویکرد بدون فلپ مناسب نباشد یا کاشت ایمپلنت برنامهریزی نشده باشد، روشهای دیگری ممکن است مطرح شوند.
کارگذاری ایمپلنت با جراحی باز
در این روش ایمپلنت، با کنار زدن کنترلشده بافت لثه، امکان مشاهده مستقیم ناحیه استخوان فراهم میشود. این روش ممکن است زمانی مطرح شود که ارزیابی دقیقتر ساختار استخوان، شکلدهی ناحیه یا برنامهریزی اقدامات جراحی اضافی لازم باشد.
درمان ایمپلنت پس از پیوند استخوان
اگر حجم استخوان کافی برای ایمپلنت وجود نداشته باشد، پس از ایجاد حمایت استخوانی لازم در ناحیه موردنظر، میتوان برای کاشت ایمپلنت برنامهریزی کرد. این رویکرد زمانی ارزیابی میشود که مقدار یا ساختار استخوان برای قرار دادن ایمپلنت مناسب نباشد.
بریج دندانی ثابت
این گزینه پروتزی با تکیه بر دندانهای طبیعی مجاور دندان ازدسترفته ساخته میشود و فضای خالی را میبندد. هنگامی که جراحی ایمپلنت مدنظر نباشد یا دندانهای مجاور به درمان ترمیمی نیاز داشته باشند، میتوان آن را بهعنوان جایگزین در نظر گرفت.
پروتز پارسیل متحرک
در صورت ازدسترفتن چند دندان، میتوان فضاهای خالی را با پروتزهایی که در دهان گذاشته و خارج میشوند، پر کرد. این گزینه ممکن است زمانی مطرح شود که اجرای ترمیم ثابت امکانپذیر نباشد یا اهداف درمانی متفاوتی وجود داشته باشد.
تصویربرداری دیجیتال و برنامهریزی جراحی در کاشت ایمپلنت بدون فلپ
در روش کاشت ایمپلنت بدون فلپ، تصویربرداری، ثبتهای داخل دهانی و در صورت نیاز روشهای برنامهریزی دیجیتال به ارزیابی ساختار سهبعدی ناحیه ایمپلنت کمک میکنند. هدف، بهدستآوردن اطلاعات کافی برای برنامهریزی درباره حجم استخوان، کانتور لثه و ساختارهای آناتومیک مجاور است.
رادیوگرافی پانورامیک و در صورت نیاز بالینی تصویربرداری سهبعدی میتوانند به بررسی ارتباط استخوان فک با ساختارهایی مانند حفره سینوس یا کانال عصبی کمک کنند. این دادهها به ارزیابی بالینی پزشک درباره موقعیت و زاویه ایمپلنت کمک میکنند.
موقعیت برنامهریزیشده دندان پروتزی را میتوان با استفاده از اسکن داخل دهانی، قالبگیری یا مدلهای کاری نیز ارزیابی کرد. در برخی موارد، این ثبتها ممکن است برای تهیه گاید جراحی به کار روند؛ اینکه کدام ثبتها لازم هستند و روش بدون فلپ مناسب است یا نه، برای هر فرد تعیین میشود.
ارزیابی سهبعدی استخوان
تصویربرداری سهبعدی که در صورت نیاز استفاده میشود، به ارزیابی عرض، ارتفاع و شکل استخوان در ناحیه ایمپلنت و همچنین موقعیت ساختارهای آناتومیک مهم کمک میکند.
ثبتهای رادیوگرافی دوبعدی
رادیوگرافیهای پانورامیک یا ناحیهای ممکن است در ارزیابی کلی دندانهای موجود، سطح استخوان و ناحیه ایمپلنت، اطلاعاتی در حمایت از معاینه بالینی فراهم کنند.
اسکن داخل دهانی و قالبگیری
اسکن دیجیتال داخل دهانی یا قالبگیری سنتی میتواند به برنامهریزی رابطه اکلوزالی دندانها و فضای اختصاصیافته برای دندان پروتزی کمک کند.
برنامهریزی موقعیت با تمرکز بر پروتز
رابطه ایمپلنت برنامهریزیشده با دندان پروتزی با درنظرگرفتن همزمان عواملی مانند نیروهای جویدن، نیازهای زیبایی و قابلیت تمیزشدن بررسی میشود.
ارزیابی گاید جراحی
در موارد مناسب، گایدهای جراحی که بر اساس تصویربرداری و ثبتهای داخل دهانی تهیه شدهاند، ممکن است به انتقال موقعیت برنامهریزیشده ایمپلنت به مرحله اجرا کمک کنند.
روند بهبودی پس از ایمپلنت بدون فلپ
روند بهبودی پس از ایمپلنت بدون فلپ ممکن است بسته به ساختار استخوان و لثه، گستره درمان، وضعیت سلامت عمومی و مراقبت از دهان، از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. توصیههای اختصاصی دندانپزشک شما در اولویت است؛ در صورت بروز وضعیت غیرمنتظره ممکن است ارزیابی بالینی لازم باشد.
- 1
دوره نخست پس از درمان
ممکن است در ناحیه درمان حساسیت خفیف، خونریزی بهصورت تراوش، تورم یا ناراحتی هنگام جویدن ایجاد شود. در این دوره مهم است به ناحیه ایمپلنت فشار وارد نکنید، دستورهای توصیهشده مراقبت از دهان را رعایت کنید و توصیههای غذایی دندانپزشک خود را دنبال کنید.
- 2
آرام شدن بافت لثه
پس از روزهای نخست، حساسیت و تورم اطراف لثه معمولاً روند کاهشی پیدا میکند. تمیز نگه داشتن ناحیه، پرهیز از تماس سخت یا تحریککننده و مشاهده دقیق روند بهبود ناحیه ایمپلنت در زندگی روزمره مفید است.
- 3
روند یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان
یکپارچه شدن ایمپلنت با استخوان فک فرایندی زیستی است که به فرد و ناحیه درمان بستگی دارد. نداشتن علامت در این مرحله همیشه نیاز به کنترل را برطرف نمیکند؛ برنامهریزی پروتز و پیگیری بر اساس ارزیابی بالینی ادامه مییابد.
- 4
پروتز و پیگیری بلندمدت
قرار دادن پروتز روی ایمپلنت بر اساس وضعیت ایمپلنت و بافتهای اطراف برنامهریزی میشود. پس از تکمیل پروتز نیز رعایت منظم بهداشت دهان، تمیز کردن اطراف ایمپلنت و مراجعههای بالینی توصیهشده به حفظ سلامت بافتها کمک میکند.
تمیز کردن ملایم و منظم دهان
ناحیه درمان را طبق دستور دندانپزشک خود بهآرامی تمیز کنید. ادامه مراقبت روزانه از سطوح دیگر دندانها به کاهش تجمع پلاک و تحریک لثه کمک میکند.
پرهیز از عادتهایی که به ناحیه فشار وارد میکنند
در طول بهبودی از وارد کردن فشار شدید به ناحیه ایمپلنت، دستکاری کردن آن و مصرف غذاها یا انجام عادتهایی که دندانپزشک از شما خواسته است از آنها پرهیز کنید، خودداری کنید.
افزایش درد، تورم یا خونریزی
اگر ناراحتی بهجای کاهش، بهطور محسوس افزایش یافت، خونریزی ادامه پیدا کرد یا دوباره شروع شد، یا در ناحیه درمان تورم گسترده، بوی بد یا ترشح مشاهده کردید، با کلینیک خود تماس بگیرید.
تغییرات غیرمعمول در ناحیه ایمپلنت
اگر ایمپلنت یا قطعه موقت متحرک احساس شد، تغییر واضح و جدیدی در بایت ایجاد شد، بیحسی ادامه یافت یا تب و بدتر شدن وضعیت عمومی مشاهده شد، درخواست ارزیابی کنید.
عوامل مؤثر بر هزینه درمان ایمپلنت بدون فلپ
هزینه درمان ایمپلنت بدون فلپ ممکن است بر اساس تعداد دندانهای ازدسترفته، شرایط آناتومیک ناحیه ایمپلنت و گستره بازسازی پروتزی برنامهریزیشده متفاوت باشد. هزینه دقیق پس از معاینه بالینی، تصویربرداریهای لازم و تنظیم برنامه درمانی اختصاصی تعیین میشود.
ناحیه ایمپلنت و تعداد دندانهای ازدسترفته
برنامهریزی ایمپلنت برای جایگزینی یک دندان، از نظر گستره با بازسازی چند دندان ازدسترفته یکسان نیست. تعداد ایمپلنتهایی که قرار است گذاشته شوند، مستقیماً بر گستره مراحل برنامهریزی و بازسازی درمان اثر میگذارد.
وضعیت بالینی استخوان و بافتهای لثه
مقدار و ساختار استخوان در ناحیه ایمپلنت و همچنین سلامت لثه میتواند بر مناسببودن روش بدون فلپ تأثیر بگذارد. نیازهایی که هنگام معاینه شناسایی میشوند ممکن است گستره برنامه درمانی و هزینه مربوط به آن را تعیین کنند.
تصویربرداری و برنامهریزی دیجیتال درمان
روشهای تصویربرداری لازم برای ارزیابی استخوان و ساختارهای آناتومیک مهم در ناحیه ایمپلنت ممکن است در برنامهریزی لحاظ شوند. میزان جزئیات برنامهریزی میتواند بر گستره آمادهسازیهای لازم برای جایگذاری ایمن اثر بگذارد.
نوع بازسازی پروتزی متکی بر ایمپلنت
اینکه دندان ساختهشده پس از جایگذاری ایمپلنت یک روکش تکواحدی، بریج یا راهکار پروتزی گستردهتری باشد، بر هزینه تأثیر میگذارد. طراحی بازسازی و نیازهای عملکردی داخل دهان بهصورت فردی ارزیابی میشوند.
روند بهبودی و نیازهای پیگیری
روند جوشخوردن ایمپلنت با استخوان میتواند بر زمانبندی برنامهریزی پروتز موقت یا دائمی اثر بگذارد. پیگیریها و معاینات کنترلی که بر اساس یافتههای بالینی ضروری تشخیص داده شوند، ممکن است در گستره کلی درمان منعکس شوند.
برآورد موقت قیمت
€۷۰۰ – €۲٬۵۰۰
این برآورد اولیه، پیشنهاد قیمت قطعی کلینیک نیست؛ هزینه واقعی پس از تکمیل معاینه و برنامه درمانی اختصاصی مشخص میشود.
قبل / بعد
سؤالات متداول درباره درمان ایمپلنت بدون فلپ
هدف اصلی درمان ایمپلنت بدون فلپ چیست؟
هدف درمان ایمپلنت بدون فلپ، ایجاد تکیهگاه ایمپلنت در استخوان فک برای پروتزی است که برای جایگزینی دندان ازدسترفته برنامهریزی میشود. در این روش، ایمپلنت بهگونهای برنامهریزی میشود که بدون کنار زدن گسترده بافت لثه قابلجاسازی باشد.
آیا روش ایمپلنت بدون فلپ برای همه مناسب است؟
خیر، روش ایمپلنت بدون فلپ ممکن است برای همه بیماران یا همه موارد بیدندانی مناسب نباشد. مقدار و ساختار استخوان فک، سلامت لثه، ناحیه دارای فقدان دندان و سلامت عمومی دهان، همراه با ارزیابی بالینی بررسی میشوند.
پیش از ایمپلنت بدون فلپ چه ارزیابیهایی انجام میشود؟
پیش از درمان، معاینه بالینی و تصویربرداریهای لازم انجام میشود. این بررسیها به ارزیابی استخوان و ساختارهای آناتومیک در ناحیه ایمپلنت، تعیین خطرها و مشخص شدن مناسب بودن روش کمک میکنند.
آیا با ایمپلنت بدون فلپ میتوان یک یا چند دندان را جایگزین کرد؟
روش بدون فلپ را میتوان برای فقدان یک دندان یا چند دندان بررسی کرد. در موارد فقدان گستردهتر دندان نیز، در صورت وجود شرایط مناسب، امکان برنامهریزی وجود دارد؛ راهکار مورد استفاده بر اساس یافتههای داخل دهان تعیین میشود.
پس از قراردادن ایمپلنت، روند درمان چگونه ادامه پیدا میکند؟
پس از قراردادن ایمپلنت، روند بهبود و برنامهریزی پروتز بر اساس وضعیت داخل دهان انجام میشود. پزشک وضعیت بافتهای اطراف ایمپلنت را پیگیری کرده و ویزیتهای کنترلی و مراحل بعدی را بهصورت اختصاصی برنامهریزی میکند.
پس از ایمپلنت بدون فلپ باید به چه نکاتی توجه کنم؟
پس از درمان، رعایت توصیههای پزشک، حفظ منظم بهداشت دهان و مراجعه به ویزیتهای کنترلی برنامهریزیشده اهمیت دارد. این اقدامات به حفظ سلامت لثه و سایر بافتهای اطراف ایمپلنت کمک میکنند.
چرا روش بدون فلپ با روش کلاسیک ایمپلنت تفاوت دارد؟
در روش بدون فلپ، هدف این است که در ناحیه ایمپلنت بدون کنار زدن گسترده بافت لثه کار انجام شود. روش جراحی انتخابی بر اساس یافتههای تصویربرداری، شرایط آناتومیک و ارزیابی بالینی تعیین میشود.
منابع پزشکی
مشاهده منابع پزشکی
بازبینی پزشکی توسط
Ahmet Metin Bal
رئیس پزشکان
مشاهده پروفایل پزشک
Nilufar Tulanova Şener
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشک
Samed Kağan Bozkurt
دندانپزشک زیبایی
مشاهده پروفایل پزشکآخرین بازبینی پزشکی: ۱۹ مرداد ۱۴۰۵